Μια διαβολική δυαδικότητα: Πώς οι Διευθύνοντες Σύμβουλοι μπορούν να εξισορροπήσουν την ανθεκτικότητα με καθαρές μηδενικές υποσχέσεις

Εν μέσω αναταράξεων στην πορεία προς το καθαρό μηδέν, οι ηγέτες θα πρέπει να είναι πολύ πιο ευκίνητοι για να εξισορροπήσουν την ανθεκτικότητα με ένα ενεργειακό μέλλον που είναι ασφαλές, προσιτό και καθαρό.

Πόσα αλλάζουν σε ένα χρόνο. Τον Νοέμβριο του 2021, ηγέτες επιχειρήσεων εμφανίστηκαν εν ισχύ στη Γλασκώβη στη Διάσκεψη του ΟΗΕ για την Κλιματική Αλλαγή (COP26), δεσμευόμενοι να ανταποκριθούν στην πρόκληση της επίτευξης των καθαρών μηδενικών στόχων εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου έως το 2050. Αν και κανείς δεν πίστευε ότι ο δρόμος προς το καθαρό μηδέν θα γινόταν ξαφνικά εύκολο, οι δεσμεύσεις που αναλήφθηκαν για την επίτευξη του στόχου για μείωση του 90% των εκπομπών CO2 έδειχναν ότι ο ιδιωτικός τομέας ήταν πραγματικά δεσμευμένος. Τότε άρχισαν να στροβιλίζονται μεγάλοι νέοι αντίθετοι άνεμοι: αυξανόμενος πληθωρισμός, πόλεμος στην Ευρώπη, ενεργειακή ανασφάλεια και πιθανή παγκόσμια ύφεση. Ωστόσο, οι κυβερνήσεις πίεσαν προς τα εμπρός, ψηφίζοντας μεγάλα πακέτα νομοθεσίας για το κλίμα στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Περισσότερες από 3.000 εταιρείες έχουν αναλάβει δεσμεύσεις για μονοπάτια καθαρού μηδενισμού.

Την εποχή του COP26, η McKinsey δημοσίευσε μια προοπτική σχετικά με τις απαιτήσεις που απαιτούνται για τη διασφάλιση μιας μετάβασης καθαρών μηδενικών εκπομπών άνθρακα. Ήταν σαφές, δεδομένων των προκλήσεων για την ανάπτυξη κεφαλαίων σε κλίμακα, τη διαχείριση των οικονομικών εξαρθρώσεων και την κλιμάκωση των αλυσίδων εφοδιασμού και των υποδομών, ότι η πορεία δεν θα ήταν γραμμική και θα περιελάμβανε επιβραδύνσεις και οπισθοδρόμηση. Τελικά, τα βιώσιμα συστήματα δημιουργούν μεγαλύτερη αξία από τα παραδοσιακά. Ωστόσο, οι χώρες και οι εταιρείες πρέπει να εξισορροπήσουν τις ανταλλαγές μεταξύ των καθαρών μηδενικών δεσμεύσεων, της οικονομικής προσιτότητας για τους πολίτες και της ασφάλειας του εφοδιασμού σε ενέργεια και υλικά.